Gísli á Uppsölum varð frægur eftir heimsókn Ómars: Einbúinn sem hafði hvorki vatn né rafmagn.

Gísli Októví­anus Gíslason, betur þekktur sem Gísli á Uppsölum, varð þjóð­þekktur eftir heim­sókn sem hann fékk frá Ómari Ragn­ars­syni. Áður hafði reyndar Árni Johnsen blaða­maður tekið við­tal við hann fyrir Morg­un­blaðið en það fékk ekki sömu athygli og við­tal Ómars.
Gísli fædd­ist 29. októ­ber 1907. Faðir Gísla, Gísli Svein­björns­son, dó þegar hann var aðeins lít­ill drengur, eða níu ára gam­all.
Bjó Gísli um nokk­urt skeið með móður sinni, Gíslínu, og þremur bræðrum að Uppsölum.

Gísli var ein­búi og bóndi í Selárdal á Vest­fjörðum. Enn hafa ekki feng­ist svör við því hvers vegna hann ein­angr­að­ist. Lík­leg­ast þykir að Gísli hafi ann­að­hvort ein­angrað sig sjálfur eða honum útskúfað úr sam­fé­lag­inu fyrir það eitt að vera öðru­vísi en flest fólk.
Eitt er þó vitað og það er að Gísli hafi ekki verið ánægður með aðstæð­urnar sem hann bjó við. Þá hafi Gísli fundið til ein­mana­leika þar sem hann bjó, einn á afskekktum stað ár eftir ár.

Ómar Ragn­ars­son heim­sótti Gísla í Stiklu­þætti. Þátt­ur­inn var frum­sýndur á jóla­dag árið 1981 og vakti hann mikil við­brögð. Fólki fannst það ýmist hafa fengið inn­sýn í for­tíð­ina og séð hvernig fólk hefði búið áður fyrr eða varð gríð­ar­lega ósátt og mis­boðið.
Einn þeirra sem gagn­rýndi þátt­inn var Þorbjörn Brodda­son, pró­fessor í félags­fræði við Háskóla Íslands.
Sagði hann þátt­inn vera „Ómars versta axar­skaft“, og furð­aði sig á því að fólk hrif­ist af þætt­inum.
„Þarna er maður sem er hrein­lega fatl­aður, utan­veltu og veit ekk­ert hvaðan á sig stendur veðrið. Þá kemur allt í einu ein­hver maður að sunnan með græjur og eltir hann um túnið og hann hrökkl­að­ist undan honum eins og sært dýr. Mér fannst þetta óskap­lega sorg­legt,“ sagði Þorbjörn.

Gísli bjó við afskap­lega slæmar og erf­iðar aðstæður. Hafði hann hvorki raf­magn né renn­andi vatn og sagði hann sjálfur í þætt­inum að dimmt væri frá nóv­em­ber til mars eða apríl.
Þá sótti hann vatn í læk­inn og slátr­aði lömbum sjálfum sér til matar.
Í bænum þar sem Gísli bjó mátti sjá hina ýmsu muni sem voru orðnir afskap­lega lúnir. Þá var hann með orgel sem hann aðeins spil­aði á þegar birta var næg. Í rúmi hans var sauð­ar­gæra sem hélt á honum hita. Ljóst er að Gísli hafði þurft að þola marga harða og kalda vetur í þessum aðstæðum en hann hit­aði bæinn upp með því að kveikja eld.

Ólafur Gíslason, á Neðribæ, og Ásta, kona hans, höfðu hvað mest sam­neyti við Gísla.
„Þetta er hans lífsmáti og það er svo teygj­an­legt hug­tak hvað er eðli­legt og hvað ekki,“ sagði Ásta við Ómar er hann spurði út í nágranna þeirra.

Gísli hugs­aði vel um kind­urnar sínar. Fór hann út í öllum veðrum, gaf þeim hey og missti þar aldrei dag úr. Þá rak hann þær út og inn úr fjár­hús­inu allt árið um kring. Eitt sinn átti Gísli belju en voru tíu ár síðan hún dó þegar Ómar heim­sótti hann.
Hann sagð­ist prjóna og lesa á dag­inn ef hann var ekki að sinna kind­unum.

Gísli á Uppsölum lést á gaml­árs­dag, 31. des­em­ber árið 1986. Bærinn lagð­ist í eyði í kjöl­farið. Þá hafa fjöl­margir gert sér ferð að bænum til þess að berja stað­inn augum.

Hægt er að sjá þátt Ómars um Gísla á Uppsölum á Youtube.