Dropinn sem holar steininn

Síðast en ekki síst

Eftir / Stefán Pálsson

Fyrir um þrjátíu árum setti sögukennarinn minn í Hagaskóla mér fyrir ritgerð um efni að eigin vali. Ég valdi Palestínumálið og fór svo á stúfana að leita heimilda. Þær reyndust einkum samtíningur af nokkrum bæklingum sem fjölfaldaðir höfðu verið af áhugafólki með minnsta mögulega tilkostnaði.

Á þessum árum var frelsisbarátta Palestínumanna algjört jaðarmál í íslenskri pólitík, sem einungis fáeinir vinstriróttæklingar leiddu hugann að. Staðalmyndin af Palestínu-Araba var vígamaður með riffil í hönd að ræna farþegaþotu. Ímynd Ísraelsríkis var á hinn bóginn afar jákvæð: smáþjóðin sem í krafti dugnaðar og menntunar hafði náð að græða upp eyðimörkina, umkringd þungvopnuðum nágrönnum. Reglulega var rifjað upp að fulltrúi Íslands hjá Sameinuðu þjóðunum hefði ekki átt hvað minnstan þátt í stofnun Ísraels, sem talið var okkar stærsta afrek á alþjóðavettvangi.

Í ljósi þessarar forsögu er magnað að skoða viðhorfsbreytinguna. Palestínska þjóðin nýtur samúðar drjúgs meirihluta Íslendinga, sem urðu fyrstir Evrópuþjóða til að viðurkenna Palestínuríki fyrir nokkrum misserum. Sú samþykkt var gerð á Alþingi án mótatkvæða.

AUGLÝSING


Að einhverju leyti má skýra þessi breyttu sjónarmið með grimmúðlegri framgöngu Ísraelsstjórnar en meginástæðan er þó þrotlaus vinna, til þess að gera, lítils hóps baráttufólks. Samtökin Ísland-Palestína hafa með ótrúlegum dugnaði náð að halda málstaðnum á lofti og kveikja áhuga fjölmiðla og stjórnmálamanna, jafnvel þeirra sem almennt hafa lítið sinnt alþjóðamálum. Fundur Steingríms Hermannssonar og Arafats, sælla minninga, var birtingarmynd þess.

Allt ævintýrið í kringum hljómsveitina Hatara um síðustu helgi er áminning um þetta. Hugmyndin um slíkan listgjörning á Eurovision, sem nyti víðtæks stuðnings þjóðarinnar, hefði verið fáránleg fyrir aldarfjórðungi og væri enn í dag víðast hvað í Evrópu. Það er mikilvægt að muna að viðhorf einstaklinga og samfélaga breytast ekki af sjálfu sér. Til þess þarf botnlausa vinnu. En það er líka gott að minna sig á þau skipti þar sem baráttan skilar árangri – þegar dropinn nær að hola steininn.

Ekki missa af þessum

Annað áhugavert efni

Nýjast á Mannlíf.is