Bréf til Katrínar Jakobsdóttur

Hvernig mann­eskja ertu orðin Katrín Jak­obs­dóttir?

Eftir atburði síð­ustu nætur er komið á dag­inn að Íslandi er stjórnað af and­styggi­legu og mann­fjand­sam­legu fólki. Kannski var það flestum ljóst fyrir margt löngu?

En fyrir þessu fólki ferð þú, Katrín Jak­obs­dóttir.

Af hverju er ég að skrifa til þín en ekki þeirra sem teikn­uðu upp fas­ista- og lög­reglu­ríkið Ísland? Af hverju er ég ekki að skrifa bréf til Bjarna Bene­dikts­sonar for­manns Sjálf­stæð­is­flokk­ins eða Jóns Gunn­ars­sonar dóms­mála­ráð­herra og með­lims í sama flokki?

Svarið er ein­falt: Bjarna og Jóni er ekki við­bjarg­andi í mann­vonsku sinni; hinn dystópíski hug­ar­heimur þeirra er smækkuð mynd af fas­ista- og nas­ista­draum­sýn þeirra sem réðu á tíma­bili yfir megn­inu af Evrópu með hrylli­legum afleið­ingum fyrir mann­kynið í heild sinni.

Þeim er ekki við­bjarg­andi.

Er þér við­bjarg­andi, Katrín Jak­obs­dóttir?

Hvað gerð­ist hjá þér? Er svona eft­ir­sókn­ar­vert að vera við völd; að vera for­sæt­is­ráð­herra í rík­is­stjórn þar sem mann­vonskan ræður ríkjum?

Það hlýtur að vera.

Þú varst eitt sinn sann­kölluð von­ar­stjarna; og þú hefur náð langt. Ef ein­hver hefði sagt fyrir ára­tug eða svo að þú myndir snúa þér undan þegar sak­lausu og ósjálf­bjarga fólki í hörmu­legum aðstæðum yrði vísað úr landi af mik­illi hörku og að sjálf­sögðu í skjóli nætur (enda eru Bjarni og Jón ekki mikið fyrir dags­ljósið) undir styrkri stjórn dóms­mála­ráð­herra, fjár­mála­ráð­herra og Útlend­inga­stofn­unar, er ég hræddur um að ein­hver hefði sopið hveljur og full­yrt að slíkt myndi aldrei ger­ast.

Annað hefur nú komið á dag­inn.

Allt sem Jón dóms­mála­ráð­herra gerir sem stjórn­mála­maður gerir hann á þinni vakt; allt sem hann hefur gert síðan hann varð illu heilli ráð­herra hefur hann gert á þinni vakt.

Þú ert ann­að­hvort algjör­lega sam­mála honum varð­andi hina hrylli­legu atburði síð­ustu nætur og ættir þá að sýna kjark og heið­ar­leika og við­ur­kenna það, eða þá að þú ert algjör­lega mót­fallin þessu ofbeldi gegn fólki sem á ekk­ert og getur engan veg­inn varið sig; og þá væri nú stór­mann­legt af þér að segja frá því opin­ber­lega.

Segðu hvað þér finnst. Þú getur það og þú mátt það.

Ekki halda áfram að dansa klaufa­lega í kringum mál sem snerta alla Íslend­inga og Ísland allt; ekki bulla bara um að svona mál séu flókin og þarfn­ist ítar­legri skoð­unar; segðu þína skoðun og segðu hana umbúða­laust.

Ef þú vilt að ómennskan og órétt­lætið nái enn hærri hæðum hér á landi þá ertu svo sann­ar­lega að gera góða hluti; vittu til – það stytt­ist í flótta­manna­búð­irnar og alla vopn­uðu verð­ina; það stytt­ist í að fólk sem er ekki með réttu skoð­an­irnar fái brátt næt­ur­heim­sóknir frá lög­reglu; og nú ég er ekki að tala um flótta­fólk í neyð.

Fas­ism­inn leyn­ist víða; en það má Jón dóms­mála­ráð­herra eiga að hann er ekk­ert að fara í felur með skoð­anir sínar – sem er lík­lega það eina virð­ing­ar­verða við hann.

Þú, Katrín Jak­obs­dóttir, ert verk­stjóri rík­is­stjórn­ar­innar – og sem verk­stjóri ertu ekki með stjórn á einu né neinu; getur ekki einu sinni tjáð hug þinn af ótta við að missa spón úr aski þínum.

Það hefur orðið á þér slæḿ per­sónu­leika­breyt­ing, Katrín Jak­obs­dóttir.

En verst er þó að vita ei hverju er um að kenna.

Eða hvað?

Ég trúi ekki öðru en að í þér leyn­ist enn vottur af mann­gæsku, samúð, skiln­ingi og umburð­ar­lyndi. En mér hefur reyndar skjátl­ast ansi oft um per­sónu­leika fólks.

Skját­list mér hins vegar ekki, þá spyr ég og von­ast eftir hreinu og beinu svari:

Ætlarðu að láta mann­orð þitt verða að engu fyrir völd í nokkur ár; ætlarðu að láta heigla og hug­leys­ingja eins og Jón Gunn­ars­son og Bjarna Bene­dikts­son stjórna lífi þínu með því að leggja blessun þína yfir myrkra­verk þeirra og athuga hvort það dugi bara ekki þræl­vel að stinga höfð­inu í sand­inn stutta stund?

Þú þarft að vera með höf­uðið í sand­inum ansi lengi ef þú heldur að þetta nýjasta útspil „sam­starfs­manna“ þinna – ef menn skyldi kalla – muni gleym­ast svo glatt.

Við Íslend­ingar erum þekktir fyrir lélegt lang­tíma­minni og yfir­leitt dugar það ykkur stjórn­mála­fólki að bíða af sér versta veðrið, en ég leyfi mér að full­yrða að nú gekkst þú of langt með því að sam­þykkja myrkra­verk vondra manna, og halda að svona geti hlut­irnir haldið áfram.

Ef þú hefur ein­hverja sóma­kennd eftir í sálu þinni, Katrín Jak­obs­dóttir, þá leysir þú upp þessa rík­is­stjórn; ferð í mann­bæt­andi með­ferð þar sem mark­miðið er að vera góð mann­eskja sem vill hjálpa þeim sem þurfa á hjálp að halda og hafna þeim sem vilja öðru fólki illt.

Ertu ennþá fær um það, Katrín Jak­obs­dóttir?