Auður Jónsdóttir rithöfundur: „Ég held ég hafi verið 10 eða 11 ára þegar ég var að skrifa sögur“

Hún er barna­barn Nóblesskálds­ins, Halldórs Laxness. Byrjaði að skrifa sem barn, svo sem þegar hund­ur­inn hennar drapst. Og síðar þegar hún varð fyrir ást­ar­sorg í fyrsta skipti. Hún fann að þessi gjörn­ingur, að skrifa, veitti henni vellíðan.

Hjálpar það henni að vera barna­barn Nóbels­skálds­ins?

„Ég hef reynt að spyrja mig að þessu sjálf. Ég er alin upp í og við Gljúfra­stein. Af því að ég átti svo unga for­eldra og var elsta barna­barnið þá var ég rosa mikið með ömmu og afa. Var mikið þar. Ég held ég hafi verið 10 eða 11 ára þegar ég var að skrifa ein­hverjar sögur og amma var að vél­rita þær fyrir mig á rit­vél­ina til að senda í Æskuna. Hún var alltaf mik­ill stuðn­ings­maður.

Það var aldrei neinn menn­ing­ar­remb­ingur þar. Þetta var meira eins og heim­ili uppi í sveit. Og mikið líf og fjör, fólk, kökur og hundar. En þegar maður hugsar til baka þá var þar mikil tón­list. Það var alltaf verið að spila á flygil­inn, þar var mikið af bókum og ég var bóka­ormur. Og það þótti vera sjálf­sagt að setj­ast við skriftir. Hann fór á hverjum degi upp að skrifa og hún að vél­rita. Svo var mamma að skrifa í blöð og þýða, systir hennar að skrifa kvik­mynda­hand­rit og pabbi vís­inda­rit­gerðir. Mér þótti þetta vera sjálf­sagt,“ segir Auður Jóns­dóttir rit­höf­undur í for­síðu­við­tali Mannlífs.

Lesa meira hér

Hér er hægt að horfa á við­talið