Anton og Viktoria komin með íbúð, þökk sé íslenskum vinum: „Söknum Íslands, söknum vina okkar þar“

Rúss­nesku hjónin Anton og Viktoria Garber sem send voru til Ítalíu eftir að hafa verið neitað um hæli hér á landi eru komin í skjól, að minnsta kosti um sinn.

Sjá einnig: Rúss­nesku hjónin lýsa slæmri fram­komu á Ítalíu: „Af hverju eruð þið að nota sím­ann?“

Mannlíf hefur und­an­farið fjallað um mál­efni hjón­anna en þau flúðu Rússland í kjöl­far stríðs­ins í Úkraínu en þau voru dug­leg að mót­mæla Pútín og stríð­inu. Þurftu þau af þeim sökum að flýja land, ellegar áttu þau á hættu að vera fang­elsuð eða jafn­vel send á víg­stöðv­arnar. Leituðu þau hælis á Íslandi vegna tengsla þeirra við landið en í fjögur ár áttu þau í miklum við­skiptum við landið í gegnum ferða­þjón­ustu sem þau ráku og komu hingað reglu­lega og eign­uð­ust marga vini. En allt kom fyrir ekki og voru þau send til Ítalíu, þrátt fyrir að hafa aldrei sótt þar um hæli.

Tengslin sem þau töl­uðu um í umsókn sinni um hæli hér á landi, sjást nú greini­lega en nú, þegar þau hafa verið í tvær vikur á Ítalíu í algjörri óvissu, hafa þau fengið íbúð til afnota um sinn. Tvær konur sem hjónin þekkja komu þeim til bjargar. Anton skrif­aði færslu um málið á Facebook og gaf Mannlífi góð­fús­legt leyfi til að birta það en það er þýtt yfir á íslensku:

„Tvær vikur á Ítalíu
Miklar þakkir til Sillu Knudsen og Sifjar Trausta­dóttur fyrir að gera okkur kleyft að dvelja á þessum ótrú­lega stað, nán­ast í óbyggð.
Svona er staðan:
Það er ómögu­legt að byrja hæl­is­ferli án skrán­ingu á búsetu. Þegar þú kemur til Ítalíu sem hæl­is­leit­andi þarftu að láta lög­regl­una fá vega­bréf þitt en í stað­inn færðu papp­íra sem stað­festa stöðu þína. Auðvitað er næstum því ómögu­legt að finna leigu­sala með þessa papp­íra í hönd­unum.
Íslenskir vinir okkar hjálp­uðu okkur mikið að kom­ast fram­hjá þessu. Nú búum við í Toffia. Við erum að reyna að hvíla okkur eftir frá­vís­unar­æv­in­týrið og mót­mælin gegn því. Hér er ferskt loft og nauð­synja­vörur í versl­unum. Næsta skref er að fara á lög­reglu­stöð þann 13. des­em­ber en við þurfum að láta þá fá skrán­ing­ar­gögnin og gefa þeim fingraför okkar. Ég veit ekki hvenær ítölsk yfir­völd fara yfir mál okkar, veit ekki hvenær við fáum tæki­færi til að byrja að vinna (tveimur mán­uðum eftir að við komum eða frá 13. des­em­ber), veit ekki hvenær við getum stofnað banka­reikn­ing. Vitum eig­in­lega ekk­ert nema að við vitum að við erum hér, við erum saman, njótum sól­ar­innar á meðan við getum og reynum að skilja næstu skref.
Söknum Íslands, söknum vina okkar þar.“